Ik probeer wat te handwerken, maar het valt me tegen... Dankbaar ben ik dan ook dat ik op mijn miserabele dagen post krijg. Van collega's,een besteld boek van een bon (Nigella Lawson) en van Eefie... van blog: What's in a day. Naturlijk krijg ik ook meer post (alhoewel natuurlijk), hier maar weer een kleine impressie. Ik baal van mijn eigen lichaam, maar moet door zetten. Nu kan je zeggen; je zit op de helft van de kuren, maar zo voelt het niet. Ik moet er nog drie. pffff Ik zweet al bij de gedachten, maar ik word positiever, dat weet ik ook, naar mate de dagen verstrijken.
